วันนี้วันอาทิตย์
แสงแดดแสดงเวลาใกล้จะบ่ายสามโมง
เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วฟังดูน่าขัดใจ แต่กลับไพเราะดี

บางสิ่งที่เป็นเรื่องดี เรากลับปฏิเสธที่จะยอมรับมัน เพียงเพราะ "ความคิด" ของตัวเราเอง

เวลาที่ผ่านมานาน
เรื่องราวที่เจ็บปวด เวลาไม่ได้ทำให้เลือนหายไปเลย
แม้แต่วินาทีเดียว
ที่ยังคำจดจำเอาไว้ได้ คิดว่าคงเป็นเพราะ
ไม่ต้องการให้ตัวเราต้องเสียใจกับเหตุการณ์เช่นเดิมอีก

ใช่ จะไม่ยอมเสียใครคนหนึ่งไปอีก
จากใครบางคนที่เพ้อฝันถึงมาตลอด กลายมาเป็น คนหนึ่งคนที่คิดถึงมาตลอด

ถ้าเวลาจะเมตตาบอกให้รู้ ว่าคนหนึ่งคนนั้นรออยู่ก็คงจะดี
รอให้บอกคนพูดสิ่งที่ใจอยากจะพูดออกไปมากที่สุด
บอกให้รู้ถึงเวลาที่ควรจะพูดออกไป

ไม่ได้ต้องการอะไร
หากคิดเพียงแต่ว่า หากคนเรามีความรู้ดีๆให้กัน ก็แค่อยากจะบอกให้"คนหนึ่งคนนั้น"รู้

เป็นอะไรไป?
นึกภาพในวันที่ไม่มี"คนหนึ่งคนนั้น"อยู่ข้างๆเหมือนทุกวันนี้ไม่ได้เลย
ถ้าขาดไป ชีวิตคงยากจะเดินต่อ

เห็นแก่ตัวจริงๆ

ถ้าใจของความคิดจะคิดตรงกันบ้างก็คงจะดี...

อยู่ด้วยกันไปนานๆนะ :)